1 - ολίγα που συνέβησαν στο radiobubble και την ελληνική bloggόσφαιρα πέρυσι το Δεκέμβρη

ανέβηκε στις 02-Dec-2009 από Ευριπίδης Αγγελόπουλος

και όχι μόνο για την ιστορία...

 

Με ανοικτά τα ερωτήματα:


Τι θα μπορούσαν άραγε να προσφέρουν εκείνες τις ημέρες τα Νέα Μέσα που δεν μπορούν να προσφέρουν τα παλιά;


Και


Μήπως μες τα δακρυγόνα του Δεκέμβρη του 08 χάθηκε και μια μεγάλη ευκαιρία να δούμε την έννοια της “δημοσιογραφίας των πολιτών” να κάνει ένα ακόμη βήμα; να ξεπερνάει την έννοια “το blog μου” και να αρχίσει να μπαίνει σε χωράφια πρωτόγνωρα όπως το πολυπόθητο και αναγκαίο τότε “δίκτυο δημοσιογραφίας των πολιτών”;


Έγραψα εδώ το πως έζησα τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία και ενώ βρισκόμουν πίσω από τα μικρόφωνα του Κόκκινου 105,5.



Στο παρακάτω απόσπασμα, όσο κι αν δείχνει απλοϊκό, κρύβεται η ανάγκη που μας οδήγησε πέρυσι να μετατρέψουμε για 15 ημέρες το radiobubble σε “ενημερωτικό σταθμό”
Μιλώντας για το Κόκκινο λέω: "Νομίζω όμως ότι είχαμε την πιο πλήρη και την πιο σοβαρή ενημέρωση εκείνες τις πρώτες ώρες. Το γιατί είναι απλό: εκτός των άλλων, είχαμε δεκάδες πολίτες, επαγγελματίες και μη, που έπαιζαν για εμάς το ρόλο του ανταποκριτή. Μας είχαν εμπιστοσύνη. Και τους είχαμε κι εμείς. Είχαμε την ανάγκη τους και είχαν τη δική μας."


Αυτό θα αποδεικνύονταν και το κλειδί που θα ξεκλείδωνε από εκείνη τη Δευτέρα τα μικρόφωνα του radiobubble που θα μετατρέπονταν αίφνης σε “ενημερωτικό σταθμό”. Και δε θα τα έκλεινε μέχρι τη στιγμή που δεν υπήρχε πλέον λόγος για διαρκείς συνεχείς αναμεταδόσεις “των γεγονότων”.



Κάποιοι είχαν εμπιστοσύνη σε εμάς στο radiobubble, είχαν καταλάβει τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε το θέμα, αλλά κι ότι δε χρωστάμε σε κανένα. Αν δε μας άρεσε κάτι που έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ το λέγαμε, αν μας άρεσε κάτι που έλεγε ο Παυλόπουλος (δύσκολο βέβαια να συμβεί κάτι τέτοιο) το λέγαμε κι αυτό. Δε βγάζαμε τις πορείες να έχουν 100.000 κόσμο, δε μιλάγαμε όμως και για “ομάδες 50 αναρχικών”. Αν σπάγανε βιτρίνες, λέγαμε “σπάνε βιτρίνες”, αν επιτείθονταν τα ΜΑΤ άνευ λόγου, το λέγαμε επίσης.



Αισθανόμασταν ότι υπήρχαν αναγνώστες και ακροατές που μας είχαν εμπιστοσύνη. Και δεν είχαν σε άλλους. Κι απ' τη μεριά μας, για να είμαστε ειλικρινείς, είχαμε εμπιστοσύνη μόνο σε όσους γνωρίζαμε. Σε όσων τα blogs διαβάζαμε από καιρό, σε όσους παρακολουθούσαμε μέσω του twitter ή ό,τι.
Για μένα -θα τολμούσα να πω και “για εμάς στο bubble”- αυτή ήταν η προσφορά του δικού μας Νέου Μέσου. Το κεκτημένο του κοινού κώδικα, το “σε ξέρω, σε ακούω, σε διαβάζω, σου έχω εμπιστοσύνη”. Κι αφού υπήρξαν τόσο πολλά blogs με ενδιαφέροντα και σοβαρά κείμενα εκείνες τις μέρες, “η προσφορά των Νέων Μέσων” εν γένει.



Για το εάν στο radiobubble το “δημοσιογραφικό μας κριτήριο”, ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσαμε να διασταυρώσουμε τις ειδήσεις, ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά, δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά. Οι καλύψεις μας ήταν άρρυθμες, εξαρτώνταν από το πόσο αντέχαμε, την πρώτη εβδομάδα είναι η αλήθεια, κοιμηθήκαμε λίγο.



Τη Δευτέρα το πρωί, έκανα για το radiobubble την πρώτη ζωντανή κάλυψη από τα όσα συνέβαιναν στους δρόμους. Η κάλυψή μου αυτή, περιελάμβανε τη μετάδοση του κενού χρόνου στον οποίο αιωρούμασταν όλοι εκείνο το πρωί. Είχα φτάσει μπροστά στο σημείο της δολοφονίας ακολουθώντας μια ομάδα μαθητών. Όταν έφτασαν εκεί, κάθισαν κάτω βουβοί. Κι εμείς αναμεταδίδαμε στον αέρα του radiobubble τη σιωπή τους... Η διάρκειά της ήταν ένας ραδιοφωνικός αιώνας. Και μόνο αυτό να είχαμε μεταδώσει το Δεκέμβρη θα αισθανόμουν επαγγελματικά πλήρης και σαν πολίτης εμπλεκόμενος με τα Νέα Μέσα, τουλάχιστον ικανοποιημένος.



 Είχε φτάσει η ώρα 4 το μεσημέρι και δε γύριζα πίσω, στο τηλέφωνο μου φωνάζανε, “ρε μαλάκα γύρνα στο στούντιο να πάει και κάνας άλλος στην πορεία”...

Ένας από τους λόγους που δεν καταφέραμε όλα όσα θα μπορούσαμε ήταν ότι διακατεχόμασταν από την ανάγκη να διαδηλώνουμε και όχι να αναμεταδίδουμε, την ανάγκη να συμμετέχουμε στα γεγονότα και όχι “να τα καλύπτουμε”.



Ένας από τους λόγους που ό,τι κάναμε το κάναμε καλά, ήταν και πάλι αυτός. Δε βιαστήκαμε “να βγάλουμε πρώτοι” τις ειδήσεις για κάποιες καταλήψεις που θα γίνονταν. Θα μπορούσαμε να τις έχουμε από την προηγούμενη μέρα έτοιμες, γραμμένες.


Αυτός είναι όμως και ο λόγος που κανείς δε με ρώτησε “γιατί φωτογραφίζεις”, ούτε καν προσπάθησε να με νουθετήσει “κρύψε τα πρόσωπα”. Μόνος μου τις τράβαγα τις φωτογραφίες, μόνος μου τις έσβηνα από τη μηχανή. Δε δημοσίευσα καμία. Δε χρειάζονταν.
Θα μπορούσαμε να έχουμε “αποκλειστικότητες” δεν μας αφορούσαν. Σαν εμάς ευτυχώς ήταν πολλοί bloggers, συναντιόμασταν στις πορείες, στις συνελεύσεις της Νομικής, τις καταλήψεις. Άλλους τους ξέρω με το όνομά τους, άλλους με το διαδικτυακό τους ψευδώνυμο, άλλους μόνο ως φάτσες. Μερικούς τους αναγνώριζα κι όταν φόραγαν μαντίλι.

Μετά την πρώτη ταραχή, και με πληροφορίες να λένε “θα βγει στρατός στο δρόμο” κάνουμε μια έκτακτη εκπομπή με τον Περικλή. “Αν κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης και βγει στρατός στους δρόμους, θα το θεωρήσω ισοδύναμο πραξικοπήματος και θα αντισταθώ όπως αντιστάθηκα στη χούντα”.
Αποστέλλω τη δήλωση του βουλευτή Κοροβέση στα “επίσημα Μέσα”, όσο την είδατε εσείς αναδημοσιευμένη την είδα κι εγώ.




Σχεδόν μεσάνυχτα της Πέμπτης κάνουμε το πρώτο post/κάλεσμα.

Καλούμε το διαδίκτυο σε συντονισμό. Θεωρούμε ότι ήδη έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος, θέλουμε να φτιάξουμε ένα δίκτυο δημοσιογραφίας των πολιτών. Έχει προηγηθεί το κάλεσμα του Ματθαίου και μια συνάντηση. Κι αν δεν κάνω λάθος ανάλογο ή το ίδιο κάλεσμα από τον Αστέρη.



Δεν δείχνει να προχωράει τίποτα. Ο Ματθαίος, αν κατάλαβα καλά, αντιμετωπίζεται από κάποιους ως εκπρόσωπος ενός πολιτικού χώρου. Η πιο σωστά αντιμετωπίζεται από κάποιους που ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ προφανώς δε θέλει να μπλέξει με κάτι που δεν είναι απολύτως σίγουρο ότι μπορεί να το ελέγξει. Απ' ότι φαίνεται και κάποια μέλη του ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα δραστήρια στο διαδίκτυο προτιμούν να αποφύγουν την κακοτοπιά...



Εμείς σηκώνουμε το δικό μας μπαϊράκι, κι ότι γίνει.
 Άλλος μπορεί να περιμένει να διοριστεί και να μη θέλει να βγάλει κακό όνομα.
Ο καθένας με τα κουσούρια του.



Ξημερώματα Σαββάτου έχουμε ήδη ξεκινήσει.
Έχει προηγηθεί μια συνάντηση στο “Ραδιομέγαρον”, πρέπει να ήμασταν καμιά εικοσαριά. Εκεί συνειδητοποιούμε ότι είναι αδύνατο να κρατήσουμε βάρδιες και να καταγράφουμε/μεταδίδουμε ειδήσεις. Οι περισσότεροι το πρωί δουλεύουν κι έπειτα προτιμούν να είναι στο δρόμο. “Θα κάνουμε ότι μπορούμε” Η Μαρία και η Ροδιά ξενυχτάνε και έχουμε μια σοβαρότατη καταγραφή (δεν ξέρω ίσως να είναι και η πιο πλήρης) του τι έγραφαν τότε τα ελληνικά blogs.

Έχουμε επίσης, για ένα σύντομο διάστημα, μια αρκετά σοβαρή κάλυψη του τι μεταδίδουν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Αλλά και του τι γράφουν τα mass media.

 

Οι πολλοί είναι “οι ανταποκριτές του radiobubble” απ' τους δρόμους της Αθήνας. Βγαίνουν στον αέρα μέσω τηλεφώνου, στέλνουν sms ενημερώνοντας το studio, γράφουν ως radiobubble στο twitter του οποίου εκείνες τις μέρες το password  έχουν καμιά 10ριά άνθρωποι (αυτό δεν το ξέρατε έτσι;).
Κάποιοι προλαβαίνουν να γράψουν τις ανταποκρίσεις τους κάποιοι να ανεβάσουν χαρακτηριστικά ηχητικά στιγμιότυπα  ή μαρτυρίες.
Καλύπτονται κάποια γεγονότα που δεν εμφανίστηκαν (σε αυτό το μέγεθος) πουθενά αλλού, κάποιες από τις πλέον ρηξικέλευθες εκδηλώσεις του Δεκέμβρη. Και αντί άλλης πρωτιάς, προλαβαίνουμε μόνο αυτήν που θέλαμε, ακούμε πρώτοι τον sub comantante να μας στέλνει χαιρετίσματα απ' την άλλη άκρη του πλανήτη γη. 

 



Τι να σημαίνει άραγε “δημοσιογραφία των πολιτών”; Τη θέλουμε ή έχουμε βολευτεί;

 

 

 


Το “δίκτυο δημοσιογραφίας των πολιτών” είχε δημιουργηθεί. Xωρίς όμως να μπορέσει κάπου να συγκλίνει, χωρίς να δημιουργηθεί ο αναγκαίος “πόλος” γύρω απ' τον οποίο θα εμφανίζονταν η δύναμη των πολιτών. Μείναμε σκόρπιοι.



Αυτό θέλαμε από άποψη ή απλά δεν ήμασταν αρκετά ώριμοι για το επόμενο βήμα;



Θα μπορούσαμε εκείνες τις ημέρες να δημιουργήσουμε ένα δυνατό κέντρο μιας πραγματικής και ακηδεμόνευτης ενημέρωσης; Ή έστω να φανούμε περισσότερο χρήσιμοι; Μην ξεχνάτε ότι συχνά δεν ξέραμε πόσες διαδηλώσεις συνέβαιναν ταυτόχρονα στην ίδια πόλη. Μην ξεχνάτε ότι  πέρασαν μέρες μέχρι, από κάποιες εφημερίδες τελικά, να μάθουμε τον αριθμό των συλληφθέντων ανά την επικράτεια. Κι αυτός ακόμη ήταν επί μήνες αμφισβητούμενος. Αυτά τουλάχιστον με αρκετό κόπο, ίσως και με έναν πληθωρισμό καλής διάθεσης, θα μπορούσαμε να τα είχαμε προσφέρει.   



Στο κάλεσμα του Ματθαίου τότε θα μπορούσαν περισσότεροι να έχουν ανταποκριθεί.

Και στο κάλεσμα του radiobubble επίσης.

 

 

Εμείς τελικά δώσαμε τη μάχη σαν ομάδα, γιατί με τη λογική της ομάδας είχαμε από την αρχή στηθεί.

Όμως σαν μια ομάδα - νησί. Και γύρω μας η θάλασσα του διαδικτύου. Ενδιαφέρουσα, δυναμική, γεμάτη φαντασία και ένταση, ακηδεμόνευτη, σοβαρή. Αλλά αποτελούμενη από εκατοντάδες μικρά νησάκια. Τα οποία δεν αναζητούσαν γέφυρες πέραν των γνωστών: το twitter να ρίξουμε το άρθρο μας, το buzz να το ψηφίσουμε.



Ας δούμε λίγο παραπέρα από το πόσο καλά κείμενα γράψαμε και πόσο τα blog μας γέμισαν  με ενδιαφέρουσες εικόνες. Νομίζω ότι μια ιστορική ευκαιρία για το ελληνικό διαδίκτυο χάθηκε πέρσι το Δεκέμβρη.
Ίσως πάλι να 'ναι και ισοδύναμη αυτού που κερδίσαμε, δεν επιμένω...



Απλά αναρωτιέμαι, από δω και πέρα δηλαδή θα παίζουν μπάλα μόνο οι μεγαλοεκδότες; Και θα μας καλούν “να πούμε τη γνώμη μας ως bloggers” γράφοντας σχόλια στις ειδήσεις που διυλίζουν στα αξιότιμα ενημερωτικά τους site;

 


Δεν θέλουμε κάτι περισσότερο ή δεν είμαστε ικανοί για αυτό;
Προτιμάμε την ελευθερία και ταυτόχρονα τη μοναξιά “του δικού μας blog” από τη μάχη με το θηρίο, μιας άτυπης έστω, συλλογικότητας;

 

Οι εικόνες από το mikro analogo

σχόλια 10

by edmon - http://www.youtube.com/watch?v=kaMEc5-p738 Δεν ξέρω πόσο σχέση έχει με όλα αυτά, αλλά εγώ πάντα μαζί με όλα τα υπόλοιπα που συνέβησαν πέρυσι στο radiobubble (τότε που νοιώσαμε καυτό το αίμα μας), θα θυμάμαι αυτό το τραγούδι που το παίζαμε ασταμάτητα τότε...

by Ευριπίδης Αγγελόπουλος - @edmon http://www.radiobubble.gr/el/audio/4754

by edmon - Σούπερ!

by Kostas Boukouvalas - Ευριπίδη μου, Primum vivere deinde philosophari λέει ένα ρητό στα λατινικά. Να είχαμε λύσει το βιοποριστικό μας πρόβλημα και να αγοράζαμε και παραπάνω ώρες σ' ένα εικοσιτετράωρο που λέει ο λόγος. Να σου πω κάτι, ξέρω οτι σε ξαφνιάζει, αλλά είμαι συντηρητικός. Ας ανδρωθούν πρώτα οι μονάδες και μετά ας αθροιστούν. Γιατί αν αθροίσεις το 0,5 με το 0,5 και το 0,5 το αποτέλεσμα είναι το 1,5 ενώ αν αθροίσεις το 2 με το 2 και με το 2, το αποτέλεσμα είναι το 6. :) Ξέρω οτι θέλεις η ισχύς εν τη ενώσει να γίνει πάνω στην επαναστατική φρενίτιδα, χεχε, αλλά η παγκόσμια εμπειρία δείχνει οτι αυτό δημιουργεί τρομακτικά αμαλγάματα από διαφορετικές συνιστώσες και άντε μετά να μπεις στη διαδικασία του (απ)εμπλουτισμού.

by Ευριπίδης Αγγελόπουλος - @Kostas Boukouvalas να κάνουμε τις αμαρτίες μας ρε να έχουμε να μετανιώνουμε, να μην είμαστε καταδικασμένοι στην αιώνια βαρεμάρα, μας έφαγε ο ορθολογισμός ;-) φιλιά στη Σαλονίκη (δεν πιστεύω να ψήφισες τον Ψωμιάδη ρε σαρδανάπαλε)

by duke_zappa - Καναλάρχα, μην ξεχνάς όμως ότι η έννοια blog πριν το Δεκέμβρη εκείνο ήταν κάτι το εξωτικό, μην ξεχνάς ότι τα ενημερωτικά blog έκαναν το μεγάλο μπαμ τότε, και κυρίως λόγω ότι είχαν μεγαλύτερη και καλύτερη πρόσβαση στις πληροφορίες από ότι τα κλασσικά μέσα. Καναλάρχα είναι και αυτό κάτι, στον τομέα που μιλάμε

by Νίκος Γεωργίου - Ο Δεκέμβρης ήταν μια ευκαιρία για το ελληνικό διαδίκτυο, η οποία αξιοποιήθηκε πιστεύω σε μεγάλο βαθμό αλλά θα συμφωνήσω στο "εκατοντάδες μικρά νησάκια" που πολλά απ' αυτά δεν είναι και γνήσια. Κι εδώ είναι αυτό που λέγαν οι παλιοί, ένα κλαδί το σπας δέκα όχι. Δυστυχώς όμως ήταν και μια ευκαιρία για το σύστημα που εκμεταλεύτηκε το φόβο που δημιουργήθηκε στον κόσμο από τα γεγονότα (για τα περισσότερα από τα οποία κατά τη δική μου άποψη το ίδιο είχε την ευθύνη). Έτσι λοιπόν έβγαλε απ' το συρτάρι χαζοτρομονόμους κι απ' τις αποθήκες κάμερες και γέμισε την Αθήνα. Και το αντιφατικό είναι πως κάθε τζαμαρία που σπάει σε μια πορεία απ' τη μια τραβάει τα φώτα των ΜΜΕ στους σκοπούς και τα αιτήματα απ' την άλλη συντηρητικοποιεί όσους δεν μπορούν να ερμηνεύουν και να αξιολογούν τα γεγονότα. Αν μη τι άλλο πάντως νομίζω όλοι θα συμφωνήσουν πως σηκώθηκε πολύς κόσμος απ' τον καναπέ.

by Kostas Boukouvalas - Εγώ σε έβρισα ρε φίλε; Ξέρεις τι ψήφισα φίλε μου, το βλέπεις στα... πλήκτρα μου. :)

by ThirdEye - Δυστυχώς, μια ευκαιρία χάθηκε. Άργησα να το καταλάβω μέσα στον ρομαντισμό μου, ότι η λέξη "μαζί" δεν αρκεί, πρέπει να είναι εδραιωμένη αξία. Για ερευνιτικούς λόγους, τρομάρα μου, προσπάθησα να πάρω επίσημη θέση των κομμάτων ή κάποιων εκπροσώπων τους, για τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Εισέπραξα δολοφωνική σιωπή για άλλη μια φορά. Μη με ρωτάτε γιατί. Δεν ξέρω. Μη με ρωτάτε γιατί ο πολιτικός σχολιασμός μου έχει γίνει πιο σπάνιος. Η απογοήτευση είναι μεγάλη. Η αγανάκτηση ότι δεν θέλουν όλοι ένα καλύτερο παρόν, σε πνίγει. Κακώς, κάκιστως.

by pandoras_smile - Δεν υπάρχουν χαμένες ευκαιρίες. Η κοινωνία μας ζυμώνεται σαν κρασί που παλαιώνει. Ότι «κατακτούμε» σε εμπειρία και συλλογική αντίληψη είναι ένα βήμα. Το προς τα πού δεν το ξέρουμε. Έχουμε όμως την απόλυτη ευθύνη των επιλογών μας. Τα νέα μας βήματα είναι αυτά που χτίζουν το αύριο, λιθαράκι – λιθαράκι. Ένα είναι σίγουρο: όταν δεν κινείσαι βουλιάζεις . Βουλιάζεις στο βούρκο του τίποτα, στην ανυπαρξία. Φίλε Ευριπίδη πολύ Καλή δουλειά !