1 - Οι πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία και η χρησιμότητα των "παλιών Μέσων"

ανέβηκε στις 02-Dec-2009 από Ευριπίδης Αγγελόπουλος



Λίγο μετά τη στιγμή που δολοφόνησαν το παιδί, ξεκινούσε η εκπομπή μου Στο Κόκκινο, σε ένα “παραδοσιακό” ή “συμβατικό” ραδιόφωνο, όπως θες πες το. Ήταν ακόμη η εποχή που 12 με 2 ξημερώματα Κυριακής αναμεταδίδονταν από τα FM εκπομπές που έκαναν τα μέλη του radiobubble. Ένα ακόμη πείραμα που κάναμε “για τη σύγκλιση των δύο κόσμων”, του παλιού με τα συμβατικά Μέσα και του “καινούργιου” με τα “μη συμβατικά”. Το οποίο πείραμα, προϋπαντούσα  προσωπικώς κάθε Σάββατο, βγαίνοντας στον αέρα στους 105,5 από τις 10.30 έως τις 12 τα μεσάνυχτα.

Ως επαγγελματίας των “παλαιών Μέσων”, διατήρησα την ψυχραιμία μου και "κράτησα" τον σταθμό τις πρώτες δύσκολες ώρες. Τα πράγματα όμως ήταν πολύ δύσκολα. Οι “επίσημες δημοσιογραφικές πηγές μας” ήταν οι συνεργάτες του σταθμού που έσπευδαν στο σημείο. Οι ανεπίσημες οι πολίτες που μας τηλεφωνούσαν.

Επρόκειτο περί δημοσιογραφικής κολάσεως. Τα Εξάρχεια βρίσκονταν υπό πολιορκία, άλλα έλεγαν όσοι βρίσκονταν εντός του κλοιού, άλλα όσοι βρίσκονταν εκτός. Τις πρώτες στιγμές δεν ήταν καν σίγουρο αν το παιδί ζει και αν το πυροβόλησε αστυνομικός.

Παρακολουθούσαμε τα συμβατικά Μέσα, “παλιά” και “νέα”. Η τηλεόραση έπαιζε τις Σαββατιάτικες χαζομάρες, για το θέμα τηρούσε σιγή ιχθύος ενώ η πόλη καίγονταν.


Το in.gr μίλαγε για “πολυμελή ομάδα αναρχικών που επιτέθηκε στο περιπολικό” και για “24χρονο νεαρό”, κάνοντας αυτό που ήξερε πάντοτε, αναμεταδίδοντας δηλαδή τις “ανεπιβεβαίωτες αστυνομικές πηγές” ως είδηση.

Ήμουν τυχερός να έχω την Καλλιόπη μαζί μου να παρακολουθεί το twitter και τα blogs. Ήμουν τυχερός να έχω και τον Ματθαίο, που έμενε τότε σχεδόν επάνω στην πλατεία Εξαρχείων, να βγαίνει με τηλεφωνικές συνδέσεις μεταφέροντάς μας την εικόνα που επικρατούσε στην περιοχή. Και να απευθύνει από αέρος “έκκληση προς τον Υπουργό και τον αρχηγό της Αστυνομίας: να αποσυρθούν οι αστυνομικές δυνάμεις που έχουν κυκλώσει κόσμο στην πλατεία για να μη θρηνήσουμε κι άλλο θύμα”.

Τυχερός...

Δεκάδες άνθρωποι καλούσαν Στο Κόκκινο 105,5 εκείνες τις ώρες. Εγώ, σοβαρός, ζητούσα το όνομά τους ώστε να μπορούμε αν χρειαστεί να τους βρούμε και να τους αξιοποιήσουμε αργότερα ως μάρτυρες. Μιλούσαν όμως για το ζεστό αίμα του παιδιού, για το πως σπαρταρούσε πυροβολημένο, για την εικόνα του αστυνομικού που τον πυροβόλησε. Ήταν σοκαρισμένοι, θολωμένοι, χαμένοι. Μας έδιναν και όνομα και τηλέφωνο, μερικοί ήθελαν να δώσουν και τη διεύθυνσή τους. Περίμεναν να τους πω εγώ κάτι. Τι να τους πω...

Φοβόμασταν για περισσότερα θύματα, βλέπαμε τα κανάλια να μην διακόπτουν το πρόγραμμά τους.
Βλέπαμε τα επίσημα σοβαρά “ειδησεογραφικά site” ή να μην έχουν πάρει χαμπάρι ή να κάνουν ότι δεν έχουν πάρει χαμπάρι ή να γράφουν ψέμματα.

Μάλλον το ότι στο συγκεκριμένο ραδιόφωνο δεν υπήρχε η αγωνία να με λογοκρίνει ο εργοδότης, ήταν αυτό που με έκανε να διατηρήσω τη σοβαρότητά μου. Αντί να φωνάξω από μικροφώνου αυτό που θα φώναζα αν μου απαγόρευαν να μιλήσω, είπα “παρακαλούμε εάν κατευθύνεστε αυτή τη στιγμή προς το κέντρο της πόλης, να είστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί”. Ούτε “βγείτε στους δρόμους” είπα, ούτε “μείνετε σπίτι σας”.


Τα τηλεφωνήματα βέβαια των συναδέλφων που έβγαιναν στον αέρα, έδιναν μια πλήρη εικόνα για το που υπάρχουν αστυνομικές δυνάμεις, με τι εξοπλισμό, με τι διαθέσεις, για το που πέφτουν δακρυγόνα, για το που είναι περικυκλωμένοι διαδηλωτές, για το ποιοι δρόμοι είναι ανοικτοί και ποιοι όχι. Το όλο κλίμα αυτού που έβγαινε στον αέρα, ας μην κρυβόμαστε, συνηγορούσε στο “δεν είναι δυνατόν, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε με κάθε τρόπο”.

Αρνηθήκαμε πεισματικά να μεταδώσουμε το όνομα του Γρηγορόπουλου μιας και αγνοούσαμε “αν το 'ξερε ακόμη η μάνα του”. Που όπως μάθαμε μετά, δεν το ήξερε.... Μανάδες όμως ήταν και αυτές που τηλεφωνούσαν και εκλιπαρούσαν να μάθουν το όνομα του νεκρού παιδιού, ούτε τα δικά τους είχαν γυρίσει στο σπίτι...

Θυμάμαι να μιλάω για τη “μαύρη νύχτα” της Αθήνας, για “τη νύχτα που θα μείνει στη μνήμη των Ελλήνων όπως έμεινε η νύχτα που δολοφονήθηκε ο Καλτεζάς, όπως τη νύχτα που έφερε η δολοφονία του Τεμπονέρα”.
Και μόνο η αναμόχλευση τέτοιων αναμνήσεων από την πρώτη ώρα μετά τη δολοφονία, “σημειολογούσε” από μόνη της μια “θέση”.

Θυμάμαι την πρώτη διακοπή του προγράμματος της τηλεόρασης και τον κύριο Σόμπολο να λέει... αυτά που είπε και υπάρχουν και στο youtube.

Δεν γνωρίζω τι μετέδωσαν εκείνες τις πρώτες ώρες, μέχρι τις 12.30 περίπου που έμεινα πίσω από το μικρόφωνο τα άλλα ραδιόφωνα των FM. Νομίζω όμως ότι το Κόκκινο είχε την πιο πλήρη και την πιο σοβαρή ενημέρωση εκείνες τις πρώτες ώρες.

Το γιατί είναι απλό: εκτός των άλλων, είχαμε δεκάδες πολίτες, επαγγελματίες και μη, που έπαιζαν για εμάς το ρόλο του ανταποκριτή. Μας είχαν εμπιστοσύνη. Και τους είχαμε κι εμείς. Είχαμε την ανάγκη τους και είχαν τη δική μας.

Σύντομα βέβαια θα προέκυπταν οι συμβάσεις και τα “πρέπει” που έχει κάθε συμβατικό Μέσο. Ο σταθμός ανήκει σε ένα κόμμα, κι όταν σύντομα το κόμμα αυτό βρέθηκε σε αμηχανία, η αμηχανία αυτή μεταφέρθηκε και στα μικρόφωνα.
 Όταν ο ένας βουλευτής σου τρέχει στη ΓΑΔΑ να απελευθερώσει προσαχθέντες κι ο άλλος αμύνεται στην τηλεόραση σε επιθέσεις του στυλ “εσείς είστε οι κουκουλοφόροι”, λογικό είναι...


Πάντως για να είμαστε δίκαιοι, παρά τα προβλήματα αυτού του είδους, το Κόκκινο 105,5 εκείνες τις ημέρες υπήρξε όαση σε ό,τι γνωρίσαμε ως “ενημέρωση”. Ένα χρήσιμο εργαλείο για τους διαδηλωτές .κι ένα σημείο αναφοράς για όσους δεν έτρωγαν το χόρτο που τους σέρβιραν οι τηλεοράσεις.
Αν κάτι παραπάνω μπορούσε να γίνει, θα γίνονταν από αυτά που λέμε Νέα Μέσα...
Αυτά όμως τα γράφω στο άλλο κειμενάκι, γιατί η κουβέντα πάει αλλού.

 

Οι εικόνες από εδώ

σχόλια 1

by oneiros - Το ραδιόφωνο (μπορεί να) είναι το πιό ζωντανό απ'τα παλιά μέσα, και το απέδειξε τον Δεκέμβρη, χάρη στη δουλειά που έγινε όχι μόνο εδώ αλλά ακόμα κι από κάποια παραδοσιακά ραδιόφωνα. Κρατώ βέβαια το δυνητικό, γιατί εμένα το ραδιόφωνο των FM με πίκρανε & το εγκατέλειψα εδώ και δεκαετίες. Με αφορμή τα όσα έγιναν τότε & μου θύμισες, σου αφιερώνω μιά ταινία που μιλάει για παρόμοια ραδιοφωνικά βιώματα σε άλλους καιρούς...