37 posts for ζαπατίστας

page 1 of 4 >>


1 - Αυτονομίες και Χειραφετήσεις ΝΕΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

ανέβηκε στις 11-Oct-2010 από domni zef

 

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ
Αυτονομίες και Χειραφετήσεις
ΝΕΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

Ανοιχτή συζήτηση με τον Ραούλ Ζιμπέκι με αφορμή την έκδοση στην Ελλάδα του βιβλίου του: «Αυτονομίες και Χειραφετήσεις: η Λατινική Αμερική σε κίνηση»

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, κτίριο Γκίνη
Πέμπτη, 14 Οκτώβρη, 7.30

Ομάδα ΑΛΑΝΑ (Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Αξιοπρέπεια)

Ανέκαθεν τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής υπήρξαν σημεία αναφοράς  για τον υπόλοιπο κόσμο, τόσο σε περιόδους εξεγέρσεων, όσο και σε περιόδους «νηνεμίας» γιατί αποτελούν  ελπιδοφόρα εργαστήρια συλλογικής δράσης, οργανωτικών και πρακτικών εγχειρημάτων και θεωρητικών αναζητήσεων.   Μέσα στην πολυμορφία πολιτικής έκφρασης και δράσης που εκδηλώνεται τον τελευταίο καιρό στη Λατινική Αμερική,  έχουν κατακτήσει σημαίνουσα θέση τα κινήματα των «από κάτω»: Ζαπατίστας,  ιθαγενείς, πικετέρος, ακτήμονες, άστεγοι, περιθωριοποιημένοι κάτοικοι των πόλεων διεκδικούν ό,τι φαντάζει αδύνατον.  Πρόκειται για κινήματα –ή, καλύτερα, για κοινωνίες «εν κινήσει», σύμφωνα με τη διατύπωση του Ραούλ Ζιμπέκι– που εξεγείρονται καθώς ωθούνται στο περιθώριο από ένα αδηφάγο σύστημα κυριαρχίας που σταδιακά επεκτείνεται σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Η εξέγερσή τους, άλλοτε ορατή, πολεμική, άλλοτε σιωπηλή και υπόγεια,  ξεκινάει από την ανάγκη για επιβίωση, για να επεκταθεί στην αναζήτηση ενός κόσμου διαφορετικού, ενός κόσμου που πρέπει να επινοηθεί.

Ένας νέος κόσμος,  με έντονα τα στοιχεία του πειραματισμού και της αβεβαιότητας, αναζητείται, δημιουργείται εδώ και τώρα∙ μέσα από διαδικασίες και μορφές οργάνωσης στις οποίες υπάρχουν εν σπέρματι τα χαρακτηριστικά μιας άλλης κοινωνίας, όπου έννοιες όπως η αυτονομία, η οριζοντιότητα, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια έχουν ιδιαίτερο βάρος.  

Ο Ραούλ Ζιμπέκι, με τη ματιά του στρατευμένου στο πλευρό αυτών των κινημάτων, προσεγγίζει τους αγώνες κοινωνικής χειραφέτησης και τις νέες μορφές οργάνωσης που οικοδομούν τα κινήματα των από κάτω και αναλύει τις καθημερινές κοινωνικές πρακτικές αυτοδιαχείρισης, την αξία των κοινωνικών δεσμών και την πολιτική κουλτούρα αυτών των «εν κινήσει» κοινωνιών.

Ομάδα ΑΛΑΝΑ (Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Αξιοπρέπεια)


χωρις σχόλια



2 - ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2010: Τα χρώματα της αντίστασης

ανέβηκε στις 17-Dec-2009 από domni zef

ΤΣΙΑΠΑΣ, ΓΗ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ
HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2010



Tα χρώματα της αντίστασης

Αν το όνειρό μας για έναν άλλο κόσμο έχει χρώμα είναι γιατί κάποιοι ζωγραφίζουν καθημερινά την ελπίδα, γιατί κάποιοι χορεύουν καθημερινά την εξέγερση, γιατί κάποιοι καθημερινά αντιστέκονται στη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού.

ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ: 15 ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ – 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ


«Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το όνειρό μας για τον κόσμο που θα ‘ρθει, αν μπορούσαμε να το ζωγραφίσουμε, να το χορέψουμε, θα εμφανίζονταν παιδιά και θα γελούσαν σίγουρα. Το νερό θα ήταν καθαρό, τα δέντρα και τα λουλούδια ζωντανά και ο αέρας θα ήταν μια πίστα χορού για πουλιά και για τραγούδια. Οι φυλακές θα ήταν αποθήκες για τρόφιμα, τα δικαστήρια θα ήταν κέντρα καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, τα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα θα ήταν προϊστορικά τέρατα….»
Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου θα δοθούν για ενίσχυση του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός)

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στον Συνεταιρισμό Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου Ο ΣΠΟΡΟΣ – Σπυρίδωνος Τρικούπη 21 και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία

Επικοινωνία: e.alana@gmail.com

Τηλ.: 210.75.22.248 – 210.95.89.022

 

χωρις σχόλια



3 - "Ένας πίνακας και δύο εξεγέρσεις"

ανέβηκε στις 05-Mar-2009 από domni zef

Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

 

 «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε»

 

7 ΜΑΡΤΗ, 7μ.μ.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΖΑΒΕΛΑ και ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Στις 6 Δεκέμβρη ένας δολοφόνος, προστατευμένος από την ατιμωρησία που χρόνια τώρα οπλίζει τα χέρια των οργάνων του κράτους, εκτέλεσε εν ψυχρώ έναν δεκαπεντάχρονο.

Η δολοφονική σφαίρα που αφαίρεσε τη ζωή του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πυροδότησε την έκρηξη μιας συσσωρευμένης οργής που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και την φώτισε με τις φλόγες της εξέγερσης.

Οι φλόγες του Δεκέμβρη, η οργή που παρέμενε βουβή, η οργή που έγινε κραυγή, η οργή που τρέφει τα όνειρά μας, σκόρπισε το φόβο και την ανησυχία στους ισχυρούς. Γιατί βρήκε την ηχώ της σε χίλιες γωνιές του πλανήτη που αντιστέκονται στη σιωπή που θέλουν να μας επιβάλλουν.
 
Η αλληλεγγύη στην εξέγερση του Δεκέμβρη έσπασε πολλά από τα σύνορα που οι κυρίαρχοι έχουν φτιάξει. Σ’ αυτήν την αλληλεγγύη πρόσθεσε τη δική της φωνή μια εξέγερση χιλιάδων ανθρώπων που 15 χρόνια τώρα ζει και αντιστέκεται και χτίζει μέρα με τη μέρα μια άλλη κοινωνία. Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες ζαπατίστας στέλνουν ένα χαιρετισμό αλληλεγγύης στους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες της Ελλάδας: «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε».

Το δώρο τους για την «οργισμένη νεολαία της Ελλάδας», συμβολίζει τον δικό τους αγώνα για αυτονομία, τον αγώνα όλων μας να αντισταθούμε στην βαρβαρότητα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τον κοινό αγώνα να χτίσουμε ζωή στην θέση του θανάτου που μας επιβάλλουν.

 Καλούμε όλες τις συλλογικότητες, ανοιχτές συνελεύσεις, άτομα, σε μια συμβολική χειρονομία: στις 7 Μάρτη, τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του Αλέξη που ήταν ο καταλύτης για μια εξέγερση που συνεχίζει να επινοεί δρόμους, όλοι και όλες μαζί να τοποθετήσουμε το συμβολικό δώρο των ζαπατίστας στη γωνία Τζαβέλα και Μεσολογγίου. Στον τόπο που είναι μέρος της δικής μας συλλογικής μνήμης, της μνήμης  μιας εξέγερσης πού όσο κι αν προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της από τους δρόμους δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Γιατί την θρέφει η οργή μας .

Λευτεριά στους συλληφθέντες της εξέγερσης.
Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους στην Ελλάδα, το Μεξικό, τον κόσμο
Αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και σε ό,τι συμβολίζει ο αγώνας της
Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες ζαπατίστας
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

 

Αντίγραφο σε υψηλή ανάλυση, για όποια κινηματική χρήση, θα βρείτε στην παρακάτω διεύθυνση

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=264

 

χωρις σχόλια



4 - Σχετικά με τη βία και άλλα πράγματα

ανέβηκε στις 07-Jan-2009 από Ευριπίδης Αγγελόπουλος

 Ένα απόσπασμα από τoν χαιρετισμό του subcomandante Marcos (02/01/2009) στο 1ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ της Οργής και της Αξιοπρέπειας που πραγματοποιήθηκε στην Τσιάπας του Μεξικού.

Εδώ και πολύ καιρό, το πρόβλημα στα ημερολόγια και τις γεωγραφίες έχει ανησυχήσει και ξεσκεπάσει την Εξουσία. Τόσο στα πρώτα, όσο και στις δεύτερες, βλέπουμε (και θα δούμε) πώς αυτός ο καταπληκτικός μηχανισμός της κυριαρχίας ακινητοποιείται και διαλύεται. Για το λόγο αυτό, προσπαθεί να δείξει μεγάλη προσοχή στο χειρισμό των γεωγραφιών και των ημερολογίων.

Στην περίπτωση των γεωγραφιών μοιάζει να είναι πιο ξεκάθαρο: σύμφωνα με το αδέξιο τέχνασμα που αποκαλύφθηκε από αυτό το Φεστιβάλ, η Ελλάδα βρίσκεται πολύ μακριά από την Τσιάπας. Στα σχολεία διδασκόμαστε ότι το Μεξικό χωρίζεται από τη Γαλλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Ισπανία, την Ιταλία από έναν ωκεανό. Και αν δούμε το χάρτη, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η Νέα Υόρκη βρίσκεται πολύ βόρεια από τη μεξικανική ιθαγενή Τσιάπας. Κάτι το οποίο διέψευσαν οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του «Κινήματος Δικαιοσύνη για τη Συνοικία» πριν από λίγες ώρες. Επίσης, η Αργεντινή βρίσκεται πολύ νοτιότερα από αυτή τη γη, κάτι το οποίο αψήφησε ο σύντροφος του Σολάνο που μόλις μίλησε. Ωστόσο, αυτός ο διαχωρισμός δεν υπάρχει ούτε στους από πάνω ούτε στους από κάτω. Η βάναυση νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ο 4ος Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως λέμε εμείς οι Ζαπατίστας, έθεσε τα πιο απομακρυσμένα μέρη στον ίδιο χωροχρόνο για τη ροή του πλούτου … και την οικειοποίησή του.
Δεν έχουμε πλέον τα φανταστικά μυθιστορήματα που μιλούν για τους υποτιθέμενους ηρωικούς εξερευνητές-κατακτητές οι οποίοι, με το σπαθί και το σταυρό, νικούσαν την αδυναμία εκείνων που θα «εκπολίτιζαν». Αντί για 3 καραβέλες, υπάρχει ένας υπολογιστής υψηλής ταχύτητας. Αντί για έναν Ερνάν Κορτές, μια μαριονέτα που παίζει το ρόλο κυβέρνησης ταυτόχρονα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αντί για σπαθιά και σταυρούς, ένας μηχανισμός μαζικής καταστροφής και μια κουλτούρα που το κοινό της στοιχείο με το «φαστ φουντ» δεν είναι μόνο η πανταχού παρουσία τους (τα Μακ Ντόναλντς, όπως και ο Θεός, βρίσκονται παντού), αλλά και η δυσκολοχώνευτη και μηδαμινή διατροφική τους αξία.
Η ίδια αυτή παγκοσμιοποίηση κάνει τις βόμβες των ισραηλινών και βορειοαμερικανικών κυβερνήσεων να πέφτουν στη Γάζα και, την ίδια στιγμή, να συγκλονίζουν τον κόσμο ολόκληρο.
Με την παγκοσμιοποίηση,...>>> ολόκληρος ο κόσμος των από πάνω μάς έχει βάλει στο χέρι.. ή, για να το πω καλύτερα, στο μάτι, και στη συνείδηση. Οι βόμβες που δολοφονούν Παλαιστινίους πολίτες αποτελούν και μια προειδοποίηση την οποία πρέπει να εμπεδώσουμε και να αφομοιώσουμε. Και το παπούτσι που πετάχτηκε κατά του Μπους στο Ιράκ, μπορεί να αναπαραχθεί σε όλες σχεδόν τις γωνιές του πλανήτη.
Όλα αυτά πηγαίνουν χέρι χέρι με τη λατρεία του ατομικού. Ο ενθουσιασμός που ξύπνησε στους καθώς πρέπει το παπούτσι ενάντια στον Μπους (που απλά απέδειξε την αστοχία του δημοσιογράφου) συνιστά μια πρόσκαιρη ικανοποίηση για μια γενναία αλλά ανώφελη και ασήμαντη, ως προς την ουσία, ενέργεια, όπως κατέδειξε μερικές βδομάδες αργότερα η στήριξη που πρόσφερε η κυβέρνηση Μπους στο έγκλημα που διαπράττεται από την ισραηλινή κυβέρνηση στα παλαιστινιακά εδάφη… και την οποία ο διάδοχός του εγγυάται… και, συγνώμη αν απογοητεύω όλους όσους άναψαν κεριά κάτω από την εικόνα του Μπαράκ Ομπάμα.
Και ενώ η άστοχη βολή στο Ιράκ προκαλεί χειροκροτήματα, η εξέγερση στην Ελλάδα προκαλεί ανησυχία: «Υπάρχει ο κίνδυνος η εξέγερση στην Ελλάδα να εξαπλωθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη», προειδοποιούν και ξορκίζουν.
Έχουμε ήδη ακούσει και διαβάσει αυτά που μας έχει μεταδώσει η εξεγερμένη ελληνική νεολαία για τον αγώνα της και για όσα αντιμετωπίζει. Τα ίδια πράγματα αντιμετωπίζουν στην Ιταλία και ετοιμάζουν την αντίστασή τους απέναντι στην κυβερνητική δύναμη. Τα ίδια αντιπαλεύει και ο καθημερινός αγώνας των συντρόφων και συντροφισσών μας που βρίσκονται βορειότερα του βορά.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, όλοι οι από πάνω βγάζουν τα λεξικά τους και βρίσκουν τη λέξη «βία», αντιπαραθέτοντάς την με τη «θεσμικότητα». Και, χωρίς να την εντάσσουν σε κανένα πλαίσιο, δηλαδή, ταξική τοποθέτηση, κατηγορούν, δικάζουν και καταδικάζουν.
Και μας λένε πως η νεολαία της Ελλάδας που βάζει φωτιά σε ολόκληρη την ελληνική χερσόνησο είναι βίαιη. Φυσικά, το γεγονός ότι ένας αστυνομικός δολοφόνησε ένα νέο αλλοιώνεται, ακρωτηριάζεται, αποσιωπάται.
Στο Μεξικό, στη γεωγραφία που σημαδεύεται από την πόλη με το ίδιο όνομα, μια κυβέρνηση της θεσμικής αριστεράς δολοφόνησε μια ομάδα νέων, εφήβων στην πλειοψηφία τους. Ένα μέρος της προοδευτικής διανόησης τήρησε μια συνένοχη σιωπή, λέγοντας ότι αυτό έγινε με στόχο να αποσπάσει την προσοχή του κοινού, η οποία υποτίθεται πως έπρεπε να εστιαστεί στο καρναβάλι που είχε μετατραπεί η υποτιθέμενη υπεράσπιση του πετρελαίου. Οι σεξουαλικές επιθέσεις που υπέστησαν λίγο αργότερα νέες γυναίκες στα κελιά της απομόνωσης της αστυνομίας εξαφανίστηκαν μέσα στο θόρυβο που προκάλεσε η αναγγελία εν χορδαίς και οργάνοις της διαβούλευσης που κατέληξε σε αποτυχία. Και, από την άλλη πλευρά, δεν υπήρξε καταδίκη για τη βία της αστυνομίας που, αντίθετα με όσα ειπώθηκαν, έδρασε συντεταγμένα. Αυτή η αστυνομία προετοιμαζόταν εδώ και χρόνια για να καταστέλλει, να εξαπολύει επιθέσεις και να κακοποιεί νέους, πλανόδιους μικροπωλητές, εργαζόμενους/ες στον τομέα του σεξ, κατοίκους γειτονιών και όλους όσους διαφωνούν με την κυβέρνηση των παγοδρομίων, των υπερθεαμάτων τύπου Φουχιμόρι και των συνταγών για μπισκότα. Και, ας μην ξεχνάμε ότι το δόγμα που εμπνέει αυτήν την αστυνομία το εισήγαγε στην Πόλη του Μεξικού ο σημερινός «νόμιμος» πρόεδρος του Μεξικού την εποχή που ήταν αρχηγός της κυβέρνησης του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος.
Στην Πόλη του Μεξικού και στην Ελλάδα η κυβέρνηση δολοφονεί νέους.
Το κυβερνητικό δίδυμο ΗΠΑ-Ισραήλ χαράσσει τώρα στη Γάζα τη γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί: είναι πιο αποτελεσματικό να τους σκοτώνουμε όταν είναι ακόμη παιδιά.
Στο Μεξικό, πριν από 10 χρόνια σύμφωνα με το σημερινό ημερολόγιο, νεαροί φοιτητές του UNAM δημιούργησαν ένα κίνημα που οδήγησε σε απόγνωση την καθώς πρέπει αριστερά η οποία, υστερική όπως και σήμερα, τους συκοφάντησε και τους απαξίωσε με βάναυσο τρόπο. Και τότε έλεγαν ότι επρόκειτο για ένα βίαιο κίνημα που είχε στόχο τον αποπροσανατολισμό από την γκρίζα προεκλογική εκστρατεία του γκρίζου προεδρικού υποψηφίου του γκρίζου Κόμματος της Δημοκρατικής Επανάστασης. Τώρα, 10 χρόνια μετά, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το UNAM παραμένει δημόσιο και δωρεάν χάρη στην αποφασιστικότητα αυτών των αντρών και των γυναικών, αυτών των νέων, τους οποίους σήμερα χαιρετίζουμε.
Όμως, στο βασανισμένο μας Μεξικό, αυτοί που διατηρούν την πρωτοκαθεδρία στη χρήση και την κατάχρηση της διαστρέβλωσης του όρου «βία» είναι ο Φελίπε Καλδερόν Ινοχόσα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που τον συνοδεύουν (κάθε φορά και λιγότερα, βέβαια). Ο κύριος Καλδερόν, οπαδός των ηλεκτρονικών παιχνιδιών στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο (το αγαπημένο του παιχνίδι, όπως είχε δηλώσει κάποτε, είναι το “Age οf Empires” – «η εποχή των αυτοκρατοριών»), αποφάσισε πως, αντί για άρτο και θεάματα, έπρεπε να προσφέρει στο λαό αίμα. Καθώς τα θεάματα τα προσφέρουν ήδη οι επαγγελματίες πολιτικοί και ο άρτος είναι πια πολύ ακριβός, ο Καλδερόν, στηριζόμενος σε μια από τις συμμορίες λαθρεμπόρων ναρκωτικών, αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο σε μια άλλη. Παραβιάζοντας το Σύνταγμα, έστειλε το στρατό να εκτελέσει χρέη αστυνομικού, εισαγγελέα, δικαστή, δεσμοφύλακα και εκτελεστή. Το γεγονός ότι χάνει αυτόν τον πόλεμο το ξέρουν όλοι όσοι δε βρίσκονται στην κυβέρνησή του -όπως επίσης ξέρουν ότι ο θάνατος του στενού συνεργάτη του ήταν δολοφονία, παρόλο που δε δημοσιεύεται. (Σ.τ.Μ.: Αναφέρεται στον υπουργό Εσωτερικών Καμίλο Μουρίνιο).
Στον πόλεμό τους, οι κυβερνητικές δυνάμεις του Καλδερόν έχουν στο ενεργητικό τους τη δολοφονία πολλών ανθρώπων που δε χρωστούσαν τίποτε, παιδιών και αγέννητων.
Με τον Καλδερόν επικεφαλής, η κυβέρνηση του Μεξικού προχωράει ένα βήμα παραπάνω από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ: αυτή τα σκοτώνει από την κοιλιά της μάνας τους.
Λένε όμως, και ήδη το επαναλαμβάνουν εκφωνητές και αρχισυντάκτες, ότι θα χρησιμοποιήσουν τη δύναμη του κράτους για να καταπολεμήσουν τη βία του οργανωμένου εγκλήματος.
Και, ολοένα και περισσότερο, βλέπουμε το οργανωμένο έγκλημα να είναι αυτό που ηγείται της δύναμης του κράτους.
Αν και όλα αυτά μπορεί να αποτελούν ένα έξυπνο στρατήγημα του Καλδερόν, με στόχο τον αποπροσανατολισμό του κόσμου. Καθώς το κοινό είναι απασχολημένο με την αιματηρή αποτυχία του πολέμου ενάντια στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ίσως να μην αντιληφθεί την αποτυχία του Καλδερόν στην οικονομική πολιτική.
Αλλά ας επιστρέψουμε στην καταδίκη της βίας που γίνεται από τους από πάνω.
Υπάρχει μια απατηλή μετάλλαξη, μια ψεύτικη ταυτολογία: λένε πως καταδικάζουν τη βία, στην πραγματικότητα όμως, καταδικάζουν τη δράση.
Γι’ αυτούς, για τους από πάνω, η ιδιότητα του ασυμβίβαστου αποτελεί ασθένεια του ημερολογίου ή, όταν την αψηφούμε, μια εγκεφαλική παθολογία που, σύμφωνα με ορισμένους, θεραπεύεται με μεγάλη πνευματική αυτοσυγκέντρωση, με την εναρμόνισή μας με το σύμπαν και, μ’ αυτόν τον τρόπο, είμαστε όλοι άνθρωποι… ή πολίτες.
Γι’ αυτούς τους βίαιους ειρηνιστές είμαστε όλοι άνθρωποι: άνθρωπος είναι η νεαρή ελληνίδα που σηκώνει το χέρι με τη μολότοφ, άνθρωπος είναι και ο αστυνομικός που δολοφονεί τους Αλέξηδες που υπήρξαν και θα υπάρξουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Άνθρωπος είναι το παιδί της Παλαιστίνης που κλαίει στην κηδεία των νεκρών από τις ισραηλινές βόμβες αδερφών του, άνθρωπος είναι και ο πιλότος του μαχητικού αεροπλάνου με το άστρο του Δαβίδ στην άτρακτο. Άνθρωπος είναι ο κύριος Τζωρτζ Μπους, άνθρωπος είναι και ο δολοφονημένος από τους συνοριοφύλακες της Αριζόνα μετανάστης χωρίς χαρτιά. Άνθρωπος είναι ο πολυεκατομμυριούχος Κάρλος Σλιμ, άνθρωπος είναι και η σερβιτόρα των Σάνμπορνς που πρέπει να ταξιδέψει 3 και 4 ώρες για να πάει και να γυρίσει από τη δουλειά της, και αν καθυστερήσει απολύεται. Άνθρωπος είναι ο κύριος Καλδερόν, που λέει ότι είναι αρχηγός της μεξικανικής ομοσπονδιακής εκτελεστικής εξουσίας, άνθρωπος είναι και ο αγρότης που εκδιώκεται από τη γη του. Άνθρωπος είναι ο κύριος Λόπες Ομπραδόρ, άνθρωποι είναι και οι δολοφονημένοι ιθαγενείς στην Τσιάπας, για τους οποίους ούτε είδε ούτε άκουσε τίποτα. Άνθρωπος είναι ο κύριος Πένια Νιέτο, που λεηλατεί το μεξικανικό κράτος, άνθρωπος είναι και ο αγρότης Ιγνάσιο δελ Βάγιε, από το «Μέτωπο του Λαού για την Υπεράσπιση της Γης», στο Ατένκο, κρατούμενος επειδή υπερασπίστηκε τους φτωχούς. Άνθρωποι είναι, τέλος, οι άντρες και οι γυναίκες που κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία, και άνθρωποι είναι οι άντρες και οι γυναίκες που δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από την αξιοπρεπή οργή τους.
Και, οι από πάνω ζητούν και απαιτούν: «Πρέπει να πούμε όχι στη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται…», φροντίζοντας να δίνουν έμφαση στη βία που προέρχεται από τα κάτω.
Σύμφωνα μ’ αυτούς, όλοι και όλες πρέπει να ζουν αρμονικά, έτσι ώστε οι διαφορές και οι αντιφάσεις τους να εξομαλύνονται, και να φωνάζουν το σύνθημα: «και ο ένοπλος λαός είναι εκμεταλλευόμενος», αναφερόμενοι στους στρατιώτες και τους αστυνομικούς.
Η θέση μας ως Ζαπατίστας είναι ξεκάθαρη. Δεν υποστηρίζουμε τον πασιφισμό που γίνεται σημαία όταν αυτός που θα γυρίσει και το άλλο μάγουλο είναι κάποιος άλλος, ούτε τη βία που γεννιέται όταν αυτοί που βάζουν τους νεκρούς είναι κάποιοι άλλοι. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε, με όλα τα καλά και τα κακά που έχουμε, για τα οποία ευθυνόμαστε εμείς.
Θα ήταν όμως αφέλεια να σκεφτούμε πως ό,τι καλό έχουμε καταφέρει, ακόμα και το προνόμιο να σας ακούμε και να μαθαίνουμε από σας, θα το είχαμε επιτύχει, αν για μια ολόκληρη δεκαετία δεν προετοιμαζόμασταν για εκείνο το ξημέρωμα της πρώτης Γενάρη, πριν από 15 χρόνια.
Δε γίναμε γνωστοί ούτε από κάποια πορεία ούτε από κάποια διακήρυξη υπογεγραμμένη από τους κάτωθι. Γίναμε γνωστοί στον κόσμο από έναν ένοπλο στρατό, από τις μάχες που δώσαμε ενάντια στις ομοσπονδιακές δυνάμεις, από την ένοπλη αντίσταση.
Και οι πεσόντες σύντροφοι και συντρόφισσές μας, νεκροί ή «εξαφανισμένοι», πέθαναν σε ένα βίαιο πόλεμο που δεν ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια, αλλά πριν από 500, 200, 100 χρόνια.
Δεν πλέκω το εγκώμιο της βίας, απλά επισημαίνω ένα καταγεγραμμένο γεγονός: σε πόλεμο μας γνώρισαν, σε πόλεμο βρισκόμαστε αυτά τα 15 χρόνια, σε πόλεμο θα συνεχίσουμε να είμαστε, μέχρι αυτή η γωνιά του κόσμου που λέγεται Μεξικό να αποκτήσει το δικό της προορισμό, χωρίς εξαπατήσεις, χωρίς παραγκωνισμούς, χωρίς υποκρισίες.
Η Εξουσία έχει ως μέσο κυριαρχίας τη βία, όπως και την τέχνη και την κουλτούρα, τη γνώση, την ενημέρωση, το σύστημα δικαιοσύνης, την εκπαίδευση, τη θεσμική πολιτική και, φυσικά, την οικονομία.
Κάθε αγώνας, κάθε κίνημα, που αναπτύσσεται σε συγκεκριμένες γεωγραφίες και ημερολόγια, πρέπει να καταφεύγει σε διάφορες μορφές αγώνα. Η βία δεν είναι η μόνη ούτε, ίσως, η καλύτερη, είναι όμως μία από αυτές τις μορφές αγώνα.
Το να αντιμετωπίζεις με λουλούδια τις κάνες των όπλων είναι μια όμορφη χειρονομία, υπάρχουν ακόμη και φωτογραφίες που απαθανατίζουν αυτήν την ενέργεια. Μερικές φορές όμως, πρέπει να φροντίζουμε τα όπλα αυτά να αλλάζουν στόχο και να στρέφονται προς τα πάνω.
Ο κατήγορος και ο κατηγορούμενος
Μας κατηγορούν για πολλά πράγματα, είναι αλήθεια. Και ίσως, για κάποια από αυτά, να είμαστε ένοχοι, αλλά αυτή τη στιγμή θα ήθελα να σταθώ σε ένα:
Δεν πυροβολήσαμε το ρολόι του χρόνου εκείνη την πρώτη Γενάρη, ούτε τη μετατρέψαμε σε μια νοσταλγική επέτειο ήττας, όπως έκαναν κάποιοι από τη γενιά του ’68 σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως έκαναν στο Μεξικό με το ’88 και τώρα, ακόμη και με το 2006. Σ’ αυτήν τη νοσηρή λατρεία για τα απατηλά ημερολόγια θα επανέλθω αργότερα.
Ούτε διαμορφώνουμετην ιστορία για να της αλλάξουμε όνομα, με την επισήμανση πως είμαστε ή ήμασταν οι μοναδικοί ή οι καλύτεροι, ή και τα δύο μαζί (κάτι το οποίο κάνει αυτή η ομαδική υστερία που λέγεται κίνημα του Λόπες Ομπραδόρ, και σ’ αυτό όμως θα επανέλθω αργότερα).
Υπήρξαν και υπάρχουν αυτοί που μας ασκούν κριτική επειδή δεν κάναμε το άλμα «προς τη ρεαλπολιτίκ», την εποχή που τα πολιτικά μας ομόλογα, δηλαδή η μιντιακή μας αξιολόγηση, ευνοούσε μια καλή τιμή στην αγορά των εκλογικών (και όχι πολιτικών) επιλογών για την αξιοπρέπειά μας.
Μας κατηγορούν, συγκεκριμένα, ότι δεν υποκύψαμε στη γοητεία της εξουσίας, μιας εξουσία που κατάφερε λαμπρότατους ανθρώπους από την αριστερά να λένε και να κάνουν πράγματα για τα οποία ο καθένας θα ντρεπόταν.
Μας κατηγόρησαν επίσης για «ακραίο παραλογισμό» ή «ριζοσπαστισμό», επειδή στην 6η Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα επισημαίνουμε πως το καπιταλιστικό σύστημα είναι η αιτία των μεγάλων δεινών που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Σήμερα, δεν επιμένουν πια σε αυτό, αφού το ίδιο λένε ακόμα και οι εκπρόσωποι του μεγάλου χρηματιστηριακού κεφαλαίου στη Γουόλ Στριτ.
Βέβαια, τώρα που όλος ο κόσμος μιλά και ξαναμιλά για την παγκόσμια κρίση, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως 13 χρόνια πριν, το 1996, ένα αξιοπρεπές και οργισμένο σκαθάρι μας είχε προειδοποιήσει. Ο Δον Ντουρίτο της Λακαντόνα, στην πιο σύντομη ανακοίνωση που έχω ακούσει ποτέ στη νεαρή ηλικία που είμαι, έλεγε πως «το πρόβλημα με την παγκοσμιοποίηση είναι πως γρήγορα οι φούσκες σκάνε».
Μας κατηγορούν γιατί δεν περιοριζόμαστε στην επιβίωσή μας, την οποία έχουμε οικοδομήσει σε αυτή την ινδιάνικη γη με θυσίες και τη στήριξη των από κάτω από τις διάφορες γωνιές του πλανήτη, και γιατί δεν απομονωνόμαστε σε αυτό που λαμπρά μυαλά (έτσι αυτοαποκαλούνται) ονομάζουν «το ζαπατιστικό εργαστήριο» ή «η κομμούνα της Λακαντόνα».
Μας κατηγορούν ότι βγήκαμε, ξανά και ξανά, για να έρθουμε αντιμέτωποι με τη Εξουσία και να αναζητήσουμε άλλες, άλλους, εσάς, που κάνετε το ίδιο, χωρίς ψεύτικες παρηγοριές ή συμβιβασμούς.
Μας κατηγορούν ότι επιβιώσαμε.
Και δεν αναφέρονται στην αντίσταση που μας επιτρέπει να πούμε, 15 χρόνια μετά, ότι συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, και όχι απλά να ζούμε.
Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι επιβιώσαμε ως μια διαφορετική αναφορά του αγώνα, της κριτικής σκέψης, της πολιτικής ηθικής.
Μας κατηγορούν, ποιος θα το ‘λεγε, ότι δεν υποταχθήκαμε, δεν ξεπουληθήκαμε, δε συνθηκολογήσαμε.
Μας κατηγορούν, με δυο λόγια, ότι είμαστε Ζαπατίστας, ότι ανήκουμε στο Ζαπατιστικό Στρατό για την Εθνική Απελευθέρωση.
Σήμερα, 515 χρόνια μετά, 200 χρόνια μετά, 100 χρόνια μετά, 25 χρόνια μετά, 15 χρόνια μετά, 5 χρόνια μετά, 3 χρόνια μετά, δηλώνουμε: είμαστε ένοχοι.
Και, σύμφωνα με το νεοζαπατιστικό τρόπο, όχι μόνο το ομολογούμε, αλλά και το γιορτάζουμε.
Αν και δεν πιστεύουμε πως αυτό θα πληγώσει μερικούς εκεί πάνω που προσποιούνται τους προοδευτικούς ή μεταμφιέζονται σε αριστερούς ενός ξεθωριασμένου κίτρινου ή ακόμη και άχρωμους, ωστόσο, πρέπει να το πούμε:
Ο EZLN ζει! Ζήτω ο EZLN!
Ευχαριστώ πολύ.

πηγή: athens indymedia

χωρις σχόλια



5 - Το ΚΚΕ και η αντιμετώπιση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος

ανέβηκε στις 06-Jan-2009 από asteriosk

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=47020348
 
Ελεύθερο Βήμα

Το ΚΚΕ και η αντιμετώπιση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ


Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή το πολύμορφο ξέσπασμα μιας σημαντικής μερίδας της νέας γενιάς, γράφτηκαν και ειπώθηκαν διάφορες εκτιμήσεις τόσο για τις αιτίες αυτού του ξεσπάσματος όσο και για τον χαρακτήρα του.

Οσον αφορά τις επιμέρους αιτίες, οι αναλύσεις και συντηρητικών ακόμη σχολιαστών δεν απείχαν πολύ από την αλήθεια και τούτο διότι αυτές είναι μάλλον προφανείς και ήταν δύσκολο, αλλά και τελικά ανώφελο, να αποκρυφθούν.

Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι μια μερίδα νέων ανάμεσα σ' εκείνους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργανωμένα, αλλά και ανάμεσα σ' εκείνους που ξεσηκώθηκαν αυθόρμητα, αντέδρασαν με αφορμή τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, όχι μόνο για επιμέρους αιτίες που έχουν να κάνουν με το παρόν και το μέλλον τους, αλλά αμφισβητώντας συνολικά το κυρίαρχο σύστημα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση θα ήταν άδικο να μην υπογραμμιστεί ο ρόλος που έχει παίξει τόσο το ΚΚΕ όσο και η συνεπής εξωκοινοβουλευτική αντικαπιταλιστική αριστερά, οι οποίοι καλλιεργούν σταθερά μια αντιιμπεριαλιστική συνείδηση και προάγουν σαν εναλλακτική λύση τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μας.

Ποιος όμως είναι ο χαρακτήρας αυτού του ξεσηκωμού; Ως προς αυτό οι εκτιμήσεις στο ίδιο το εσωτερικό του αριστερού χώρου υπήρξαν έως και αντιθετικές. Εδώ θα μας απασχολήσει πιο ειδικά η θέση του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ, λοιπόν, ορθά κατήγγειλε τον ρόλο των προβοκατόρων κουκουλοφόρων, ορθά επεσήμανε ότι η εργατική τάξη και όχι γενικώς η νεολαία είναι το υποκείμενο της επανάστασης, ορθά μας θύμισε ότι τα προβλήματα της νεολαίας δεν περιορίζονται μόνο σε εκείνα των κατόχων μεταπτυχιακού, ορθά επεσήμανε ότι βία είναι και ο οικονομικός καταναγκασμός και η βία της εργοδοσίας. Επίσης, καλώς περιφρούρησε τις πορείες του και θα ήταν ακόμη καλύτερο αν αυτό το έπραττε συμμετέχοντας, όπως άλλωστε κατά την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με τα δικά του μπλοκ και συνθήματα σε κοινές πορείες.

Από την άλλη, όμως, το ΚΚΕ δεν αρκέστηκε να καταγγείλει τους συνειδητούς προβοκάτορες, δεν αρκέστηκε να καταγγείλει τον αντικειμενικά προβοκατόρικο ρόλο του σπασίματος βιτρινών, δεν αρκέστηκε έστω να καταγγείλει όλους όσοι στις διαδηλώσεις κρύβουν τα πρόσωπά τους, ξεχνώντας βεβαίως ότι το ίδιο κάνουν μεταξύ άλλων οι ζαπατίστας και ο υποδιοικητής Μάρκος, ή οι Κορεάτες διαδηλωτές, ξεχνώντας ακόμη ότι η μεταμφίεση αποτελεί συνήθη τεχνική της παρανομίας, αλλά προχώρησε παραπέρα.

Στη βάση μιας λογικής καχυποψίας απέναντι σε κάθε τι μη ελεγχόμενο από το ίδιο, δηλαδή μιας κατεξοχήν σεχταριστικής λογικής, για την οποία πέρα από το άσπρο και το μαύρο δεν υπάρχουν άλλα χρώματα, ακολούθησε μια συλλογιστική η οποία οδηγούσε στην εναντίωσή του συνολικά με το αυθόρμητο ξέσπασμα της νεολαίας.

Κατ' αρχάς το ΚΚΕ όχι μόνο δεν έλαβε υπόψη του ότι το αυθόρμητο κίνημα μπορεί να είναι εκφραστής αιτημάτων πιο προχωρημένων από το οργανωμένο κίνημα, στον βαθμό που αυτό το τελευταίο, όπως πολύ συχνά συνέβη στην Ιστορία με τη σοδιαλδημοκρατία, έχει ενσωματωθεί, αλλά ακόμη ξέχασε ότι, όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε ο Λένιν πιο ειδικά, «ο αναρχισμός είναι συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος»1.

Ταυτόχρονα, υποστηρίζοντας ότι η φτώχεια και η καταπίεση γεννούν νομοτελειακά μόνο «την ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης»2, και όχι και άλλες μορφές αντίδρασης όπως το αυθόρμητο κίνημα ή μορφές όπως ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός ή και μορφές ατομικής βίας, όπως συμβαίνει με τους Παλαιστίνιους κομάντος αυτοκτονίας, ή και ότι μπορεί να οδηγήσουν στον πι0 ακραίο συντηρητισμό, ουσιαστικά ταυτίζει αντιδιαλεκτικά το Είναι με τη συνείδηση. Αυτό όμως «είναι καθαρός παραλογισμός [και] μια απόλυτα αντιδραστική θεωρία»3.

Αντί λοιπόν το ΚΚΕ να περιοριστεί στην ορθή επισήμανση ότι το αυθόρμητο κίνημα μόνον αν ενταχθεί στη συνειδητή και οργανωμένη πάλη μπορεί να γίνει αποτελεσματικό, διαφορετικά θα λειτουργήσει απλά σαν μια περιστασιακή εκτόνωση, η οποία θα ξεφουσκώσει και θα οδηγήσει στην απογοήτευση όσους συμμετείχαν, υποτιμά τον σημαντικό ρόλο που παίζει το αυθόρμητο ως πρόπλασμα του συνειδητού κι ακόμη παραπέρα φτάνει στο σημείο να το αντιμετωπίζει εχθρικά και να το ταυτίζει με προβοκάτσια.

Οι εντελώς άστοχες αναλογίες με τον ρόλο που έπαιξε η τρομοκρατική ενέργεια στους δίδυμους πύργους, ή ακόμη και με τον εμπρησμό του Ράιχσταγτ, και με τη 17η Νοέμβρη, με δεδομένη την άποψη του ΚΚΕ γι' αυτήν την οργάνωση4, είναι ενδεικτικές αυτής της αντίληψης και ακόμη πιο άμεσα ενδεικτικό είναι αυτό το εξωφρενικό που γράφτηκε στον «Ριζοσπάστη» της 25ης του Δεκέμβρη, δηλαδή ότι το κίνημα αυτό της νεολαίας «στέκεται απέναντι στο εργατικό κίνημα, στην επαναστατική πάλη για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό, απέναντι στην εργατική τάξη».
  Από μια άλλη σκοπιά, το ΚΚΕ ναι μεν ορθά ξεκαθαρίζει ότι η νεολαία γενικά δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εργατική τάξη, από την άλλη όμως υποτιμά τον ιδιαίτερο ρόλο της, ξεχνώντας ότι η ίδια η πεπερασμένη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης και το γεγονός ότι οι νέοι έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και την ελπίδα να την αλλάξουν, καθώς και το γεγονός ότι είναι πιο αγνοί και λιγότερο διαβρωμένοι από τις κυρίαρχες αξίες, τους οδηγεί πιο εύκολα στην αμφισβήτηση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρωτεργάτες όλων των μεγάλων επαναστάσεων και κινημάτων ήταν στη μεγάλη τους πλειονότητα νέοι. Ο μέσος όρος των Γάλλων επαναστατών της περιόδου 1775-1795 ήταν κάτω από 30 ετών5, τον Λένιν τον αποκαλούσαν παππού στη ρωσική επανάσταση, ενώ πιο πρόσφατα νέοι ήταν και οι ηγέτες της κουβανικής επανάστασης, του γαλλικού Μάη, της δικής μας εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Οσον αφορά πιο ειδικά τη χρήση βίας γενικώς, η γ.γ. της Κ.Ε. του κόμματος, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, υποστήριξε ότι «με την πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», λες και υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ τέτοια εξέγερση, λες και η πράξη του Γιάννη Αγιάννη στους Αθλιους του Βίκτωρος Ουγκό να σπάσει τη βιτρίνα του αρτοπωλείου δεν ήταν πράξη λαϊκής εξέγερσης αλλά προβοκάτσια. Στο ίδιο πλαίσιο ειπώθηκε και το ανήκουστο ότι «δεν μπορεί να υπάρξουν μορφές πάλης που απαγορεύονται»6, λες και η ίδια η σοσιαλιστική επανάσταση είναι νόμιμη για την αστική εξουσία.

Εκείνο όμως που ξεπέρασε κάθε όριο και προκάλεσε σοκ ήταν ένα απίστευτο και όμως αληθινό, πραγματικά προβοκατόρικο πριν απ' όλα για το ίδιο το ΚΚΕ, «διήγημα» που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη7, με τίτλο «Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά». Σε αυτό το πολιτικό κείμενο, που εμφανίζεται σαν διήγημα και που θα αποτελέσει μελανή κηλίδα για το ΚΚΕ, με μια πολύ πιο συγκροτημένη δομή απ' ό,τι εκείνη των προκλητικών δηλώσεων Κούγια, αθωώνεται, ναι καλά διαβάσατε, αθωώνεται ο αστυφύλακας - «παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό», που πυροβόλησε «τα κωλόπαιδα» «με σπίτι ιδιόκτητο, τρία αυτοκίνητα, νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι», τα οποία του «βρίζανε τη μάνα» και «πήγαν να τον κάψουν σαν λαμπάδα»!!!

Αν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά ο Συνασπισμός, λειτουργώντας σαν ξέφραγη παιδική χαρά όχι μόνο λόγω οργανωτικής αδυναμίας, αλλά και λόγω πολιτικής ελαφρότητας, πράγματι φάνηκε να χαϊδεύουν τα αυτιά των νεαρών που προέβαιναν σε πράξεις βίας, μόνο και μόνο για να τους φανούν αρεστοί, το ΚΚΕ με τη στάση του, ναι μεν κατόρθωσε να αναδειχτεί ως η πλέον υπεύθυνη δύναμη από όλα τα κόμματα8, από τη συντηρητική «σιωπηρή πλειονότητα» των αλλοτριωμένων, πολιτών οι οποίοι εναντιώνονται τόσο σε αυτό το ξέσπασμα όσο και σε κάθε άλλο προοδευτικό κίνημα, που θίγει το όποιο βόλεμά τους, από την άλλη όμως έχασε ένα μεγάλο τμήμα της εξεγερμένης νεολαίας και απογοήτευσε πολλά μέλη, οπαδούς του και ανένταχτους αριστερούς πολίτες.

1. Λένιν, Ο «Αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού, Απαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τόμος 41, σελίδα 15

2. Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα σε συνέντευξη Τύπου, Ριζοσπάστης 20 Δεκέμβρη 2008 σελ. 9-10

3. Λένιν, Υλισμός και εμπειριοκρατισμός, Απαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τ. 18, σελ. 350

4. Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα ό.π.

5. Βλέπε Μ. Vovelle, La mentalite revolutionnaire editions Sociales 1985, σελ. 72

6. Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα ό.π.

7. Ριζοσπάστης της 28ης Δεκέμβρη, σελίδες 8-9 του ένθετου

8. Με βάση στοιχεία δημοσκόπησης της GPO για τη στάση των κομμάτων στο θέμα των επεισοδίων στην Αθήνα, οι πολίτες θεωρούν ότι το ΚΚΕ τήρησε την πιο σωστή στάση. Αναλυτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία που μετέδωσε το MEGA, στο ερώτημα ποιο κόμμα τήρησε την πιο σωστή στάση στα επεισόδια, το ΚΚΕ συγκεντρώνει 23,4%, το ΠΑΣΟΚ 21,2%, η Ν.Δ. 16,8%, ο ΛΑΟΣ 7,5% και ο ΣΥΡΙΖΑ 5,6%.
 

χωρις σχόλια



6 - Subcomadante Marcos: "Eξεγερμένη Ελλάδα, δέξου τον σεβασμό μας..."

ανέβηκε στις 03-Jan-2009 από Laptop της Αθήνας...



click to listen

«Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, σε χαιρετάμε από αυτή την γωνιά του κόσμου. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε».

2 Γενάρη, Σαν Κριστόμπαλ, Τσιάπας, Μεξικό. Ο Subcomadante Marcos ξεκινάει την ομιλία του στο 1ο Φεστιβάλ της Οργής της Αξιοπρέπειας μιλώντας ελληνικά...

Πηγή:http://chiapas.indymedia.org/, περισσότερα εδώ.

χωρις σχόλια



7 - ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2009

ανέβηκε στις 21-Dec-2008 από domni zef

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2009
 
ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ:
«Δεν χρειάζεται να κατακτήσουμε τον κόσμο. Αρκεί να τον φτιάξουμε από την αρχή. Εμείς. Σήμερα»
ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ  ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΖΩΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 


Εικόνες από την καθημερινότητα της ζωής στη δουλειά, στο σχολείο ή το παιχνίδι στις Αυτόνομες Εξεγερμένες κοινότητες των Ζαπατίστας. Καθημερινές εικόνες μιας εξέγερσης που κτίζει άλλη εκπαίδευση, άλλη υγεία, άλλη δικαιοσύνη, άλλη παραγωγή, άλλο πολιτισμό, άλλη διακυβέρνηση.
 

Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου θα δοθούν για ενίσχυση του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός)

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στον Συνεταιρισμό Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου Ο ΣΠΟΡΟΣ – Σπυρίδωνος Τρικούπη 21

Επικοινωνία: e.alana@gmail.com
Τηλ.: 210.75.22.248 – 210.95.89.022

 

και για να μην ξεχνιόμαστε, ραντεβού στο Α' Φεστιβάλ της οργής της αξιοπρέπειας στο Μεξικό

 

 

χωρις σχόλια



8 - Για την Οαχάκα και τον Brad Will

ανέβηκε στις 18-Nov-2008 από Laptop της Αθήνας...



click to listen

Μια ακόμη εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού των Ζαπατίστας. Σε αυτήν ο δημοσιογράφος και ακτιβιστής John Gibler μιλάει για τις εξελίξεις σε σχέση με το θέμα της σύλληψης των δολοφόνων του Brad Will στην Οαχάκα, καθώς και για την υπέρμετρη στρατιωτικοποίηση στο Μεξικο με αφορμή "την καταπολέμηση του εμπορίου ναρκωτικών".

*Η εκπομπη είναι στην αγγλική γλώσσα.

* Οι Ζαπατίστας προσφέρουν τις εκπομπές τους ως free download, για την ακρίβεια όπως λένε "παρακαλούμε να τις κλέψετε και να τις διαδώσετε". Δείχνει να τους αντιστοχεί αυτή η άδεια δεν είναι όμως δική μας αρμοδιότητα να την τοποθετήσουμε, οπότε τις δημοσιεύουμε με "άλλου τύπου άδεια χρήσης".

χωρις σχόλια



9 - SUBCOMANDANTE MARCOS

ανέβηκε στις 15-Nov-2008 από Sofia

    * ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΟΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ;

 Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αμερική, ασιάτης στην Ευρώπη, μεξικανός των ΗΠΑ στο Σαν Ισίδρο, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, ιθαγενής στους δρόμους του Σαν Κριστομπάλ, αλητοπαρέα στη Νέζα, ροκάς στην πανεπιστημιούπολη, εβραίος στη Γερμανία, συνήγορος του πολίτη στο Υπουργείο Άμυνας, φεμινιστής σε πολιτικά κόμματα, κομμουνιστής στη μεταψυχροπολεμική εποχή, κρατούμενος στη Σινταλάπα, ειρηνιστής στη Βοσνία, ιθαγενής Μαπούτσε στις Άνδεις, δάσκαλος του συνδικάτου CNTE, καλλιτέχνης χωρίς γκαλερί ούτε πορτοφόλι, νοικοκυρά ένα Σάββατο βράδυ σε οποιαδήποτε γειτονιά οποιασδήποτε πόλης οποιουδήποτε Μεξικού, αντάρτης στο Μεξικό του τέλους του 20ου αιώνα, απεργός στη Συνομοσπονδία Εργατών Μεξικού, ρεπόρτερ που κλείνει ‘τρύπες’ στις μεσαίες σελίδες, φαλλοκράτης στο φεμινιστικό κίνημα, γυναίκα μόνη στο μετρό μετά τις 10 το βράδυ, συνταξιούχος που διαμαρτύρεται στην κεντρική πλατεία, αγρότης χωρίς γη, περιθωριακός εκδότης, φοιτητής, διαφωνών με το νεοφιλελευθερισμό, συγγραφέας χωρίς βιβλία ούτε αναγνώστες, και βέβαια Ζαπατίστα του Νοτιοανατολικού Μεξικού. Τελικά ο Μάρκος είναι ένα οποιοδήποτε ανθρώπινο ον, σε αυτό τον κόσμο. Ο Μάρκος είναι όλες οι καταπιεσμένες μειονότητες που αντιστέκονται, εκρήγνυνται και λένε ‘Φτάνει πιά!’. Όλες οι μειονότητες την ώρα που πρέπει να μιλήσουν, και όλες οι πλειονότητες την ώρα που πρέπει να σωπάσουν και να υπομείνουν. Όλοι οι αποκλεισμένοι που αναζητούν ένα λόγο, το λόγο τους, αυτό που ξαναδίνει την πλειοψηφία στους αιώνια διασπασμένους –εμάς. Ότι ενοχλεί την εξουσία και τις καθησυχασμένες συνειδήσεις –αυτό είναι ο Μάρκος».
Για πρώτη φορά, η ανθρωπότητα πληροφορήθηκε την ύπαρξή του την Πρωτοχρονιά του 1994. Η ειδησεογραφική ρουτίνα των γιορτών μόλις είχε διαταραχθεί από την πληροφορία ότι τέσσερις πόλεις στο νότο του Μεξικού είχαν καταληφθεί από τους αντάρτες ενός, άγνωστου μέχρι τότε, "Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού των Ζαπατίστας" (EZLN).Στην κεντρική πλατεία του Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, ένας άνθρωπος με κουκούλα ανέλαβε να εξηγήσει στους δημοσιογράφους τους στόχους του εγχειρήματος και την ταυτότητα των εξεγερμένων. "Subcomandante (Υποδιοικητής) Μάρκος", συστήθηκε, σπεύδοντας ταυτόχρονα να διευκρινίσει ότι είναι απλώς ο εκπρόσωπος κι όχι ο ηγέτης του κινήματος: "Δεν έχουμε αρχηγό αλλά μια συλλογική Παράνομη Επαναστατική Επιτροπή Ιθαγενών". Οταν τέλειωσε η συνέντευξη, ένας τουριστικός πράκτορας πλησίασε τον subcomandante ζητώντας την άδεια να εγκαταλείψει, μαζί με το γκρουπ του, την πόλη: "Εχουμε κλείσει δωμάτια για απόψε στο Παλένκε!" Η απάντηση ήταν ψύχραιμη, πλην αρνητική: "Αδύνατο. Οι σύντροφοί μας έχουν καταλάβει το Οκοσίνγκο κι ο δρόμος έχει κλείσει. Συγνώμη για την ενόχληση, αλλά πρόκειται για επανάσταση...
’Όσα ακολούθησαν έκτοτε είναι λίγο - πολύ γνωστά.Ο στρατός επιτέθηκε μαζικά, για να σταματήσει στη συνέχεια κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων της "Κοινωνίας των Πολιτών" στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ενας πρώτος γύρος διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον EZLN και την κυβέρνηση κατέληξε στην άρνηση των εξεγερμένων να καταθέσουν τα όπλα σε αντίτιμο κάποιων υποσχέσεων, και μόνο, για κρατικά έργα στην περιοχή · την άνοιξη του 1995, ο νέος πρόεδρος του Μεξικού, Ερνέστο Ζεντίγιο, δίνει διαταγή στο στρατό να καταλάβει την "Απελευθερωμένη Ζώνη" του ΕΖLN, που αναδιπλώνεται μέσα στη ζούγκλα χωρίς μάχη · νέες μαζικές κινητοποιήσεις στην πρωτεύουσα υποχρεώνουν την κυβέρνηση να ξαναρχίσει διαπραγματεύσεις, που τραινάρουν μέχρι σήμερα χωρίς αποτέλεσμα - ενώ ταυτόχρονα στρατός και παρακράτος ασκούν μιά σταθερή πίεση πάνω στις ιθαγενείς κοινότητες που αποτελούν τη μαζική βάση της εξέγερσης, με προφανή σκοπό να κουράσουν τον αντίπαλο. Στο μεταξύ, η απήχηση των Ζαπατίστας ξεπερνά τα σύνορα του Μεξικού - και ο "Sub" μετατρέπεται σε διεθνές σύμβολο της εξέγερσης. Τα κείμενά του, γραμμένα σ' ένα ύφος πρωτόγνωρο στην ώς τα τώρα επαναστατική φιλολογία, μεταφράζονται σε διάφορες γλώσσες, διοχετεύονται στο Internet από φοιτητές και διανοούμενους των ΗΠΑ, γίνονται διεθνές μπεστ-σέλερ. "Η Λατινική Αμερική έχει να γνωρίσει κάτι τέτοιο από τότε που ο Τσε Γκεβάρα σκοτώθηκε πολεμώντας στα βουνά της Βολιβίας, τη δεκαετία του '60" γράφει έκπληκτο το Time ήδη από το Μάρτιο του 1994. Το Τσιάπας γίνεται η νέα Μέκκα της παγκόσμιας αριστεράς και των εναλλακτικών κινημάτων: εθελοντές απ'όλο τον κόσμο εγκαθίστανται στα "στρατόπεδα πολιτών" που λειτουργούν σαν προστατευτική ασπίδα γύρω από τις ζαπατιστικές κοινότητες, διασημότητες όπως η Ντανιέλ Μιτεράν, ο Ολιβερ Στόουν ή ο Ρεζί Ντεμπρέ ταξιδεύουν ώρες μέσα στη ζούγκλα για μιά συνάντηση με το Μάρκος, απλοί οπαδοί του "επαναστατικού τουρισμού" παίρνουν κι αυτοί το δρόμο για τα βουνά του μεξικάνικου νότου...

χωρις σχόλια



10 - ΝΟΕΜΒΡΗΣ: ΜΗΝΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ

ανέβηκε στις 08-Nov-2008 από domni zef

 «Θέλουμε να φτάσει η μέρα που να μπορούμε να πούμε στους νεκρούς μας και στις νεκρές μας, τρία πράγματα, τίποτα περισσότερο: δεν παραδοθήκαμε, δεν ξεπουληθήκαμε, δεν υποταχτήκαμε» (Subcomadante Μάρκος, 1 Αυγούστου 2008)

   Καραβάνι Αλληλεγγύης στην Αυτονομία των Ζαπατίστας.

 Tο καλοκαίρι που πέρασε, από τις 27 Ιουλίου έως τις 12 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε το Διεθνές Καραβάνι Αλληλεγγύης

στους Ζαπατίστας. Στόχος η στήριξη της αυτονομίας, η αλληλεγγύη σε μια εξέγερση που εδώ και 15 χρόνια χτίζει μια

εναλλακτική πρόταση και απαντάει, μέσα από την πρακτική της, με έναν άλλο τρόπο σε ερωτήματα και αγωνίες κοινές.

Στο Καραβάνι συμμετείχαν 340 άνθρωποι από την Ευρώπη, το Μεξικό, τις ΗΠΑ και την Λ.Α. Από την Ελλάδα συμμετείχαμε 33

σύντροφοι και συντρόφισσες.

Θέλοντας να μοιραστούμε την εμπειρία που ζήσαμε στις εξεγερμένες κοινότητες, πιστεύοντας πως η οικοδόμηση της

αυτονομίας στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού αφορά όλους και όλες που ονειρευόμαστε ένα μέλλον διαφορετικό για

την ανθρωπότητα, πιστεύοντας πως ο αγώνας των ζαπατίστας έχει πολλά να μας διδάξει, ξεκινάμε μια σειρά εκδηλώσεων

ενημέρωσης μέσα στο Νοέμβρη που θα ολοκληρωθούν με μια ανοιχτή συνάντηση, στις 12 Δεκέμβρη, στο Πολυτεχνείο.   

 

20/10: Πολιτιστικό Κέντρο Αλίμου

3/11: Στέκι Αριστερής Παρέμβασης Βύρωνα

10/11: Παρέμβαση Κατοίκων Πετραλώνων (στη «Βραζιλιάνα», πλατεία Μερκούρη, 7.30μμ)

11/11: ΝΟΣΟΤΡΟΣ (Θεμιστοκλέους, 8μμ)

12/11: Αυτόνομo Στέκι (Ζωοδόχου Πηγής και Ισαύρων, 8μμ)

15/11: ΠΑΤΡΑ, Versus (Αράτου 49, 7μμ)

21/11: ΓΙΑΝΝΕΝΑ (Εργατικό Κέντρο, 8μμ)

22/11: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Πολυτενχείο 6μμ)

22/11: Γραφεία Συλλόγων:  Υπαλλήλων Βιβλίου και Χάρτου –Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (Λόντου 6, 7μμ)

23/11: ΗΡΑΚΛΕΙΟ (Πολιτιστικός Σύλλογος, Αναλήψεως 19, 9μμ)

25/11: ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ (Τσαμαδού 13, 8μμ)

27/11: ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΡΑΠΟΠΟΥΛΟΥ (Χαλάνδρι, 8μμ)

28/11: Βιβλιοπωλείο ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ (Ρήγα Φεραίου 28, Ηλιούπολη, 8.30μμ)

29/11: ΠΡΩ.ΚΑΤ στα Νότια (Ήβης 29, Τερψιθέα Γλυφάδας, 6.μμ)

12/12: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (Γκίνη, 6μ.μ.)

 

 

 

χωρις σχόλια



page 1 of 4 >>